موقعیت اقتصادی

اقتصاد حومه اطراف لنگرود :

۱- کشاورزی

منطقه لنگرود از نظر کشاورزی در سطح بسیار بالایی قرار داشته و محصول برنج آن معروف و مرغوبیت خاصی دارد . قسمت اعظم زمینهای زراعی لنگرود در منطقه شمال شهرستان قرار دارد و در قسمت جنوبی آن به کشت چای و مرکبات مشغول می باشند .

اولین چایخانه شمال ، در لنگرود توسط شخصی به نام آقای غفاری در سال ۱۳۲۵ ه۰ق تاسیس گردید. علاوه بر برنج که تنها محصول درجه ۱ روستایی است ، صیفی جات و نباتات جالیزی نیز درآن قسمت کشت می شود. در قسمت جنوبی و جنوب غربی دامنه های کوهپایه های این شهرستان جنگلها و تپه ماهورهایی تراشیده شده و به صورت باغهای چای درآمده است .قسمت جنوب و جنوب شرقی شهرستان لنگرود ، مخصوصا” در دامنه لیلاکوه و قرای آن آماده بهره برداری مرکبات است . هم اکنون چندروستا دارای محصول مرکبات هستند . مخصوصا” پرتقال پرشکوه که بسیار معروف است .

۲- دامداری :

علاوه برکشاورزی ، مردم حومه شهر لنگرود به امور پرورش دام وطیور از قبیل گاو ، گوسفند ،مرغ وخروس و بلدرچین و… پرداخته و از این راه امرار معاش می نمایند.

۳- پرورش کرم ابریشم :

سابقه پرورش کرم ابریشم براساس اولین کشور صنعتی تولید ابریشم به کشور چین برمی گردد و این زمان را مورخین ۲۶۵۰ سال قبل از میلاد مسیح ثبت کرده اند. عبور جاده ۱۱هزار کیلومتری جاده ابریشم از ایران که محموله های ابریشمی چین از طریق این جاده به کشورهای اروپائی حمل می شد ، موجب رواج این صنعت در ایران گردید.کشورما از جمله کشورهایی بودکه در زمینه تولید پیله و کرم ابریشم دارای شهرت جهانی بود. بطوریکه در قرون پنجم و ششم میلادی یعنی در دوره سلطنت ساسانیان این صنعت رونق فراوان داشت ولی سقوط و انقراض سلسله ساسانیان موجبات رکود صنعت نوغانداری را نیز فراهم آورد. دوره صفویه را به علت ثبات سیاسی موجود ، می توان عصر شکوفایی این فعالیت نام برد . در زمان سلطنت سلسله قاجاریه به دلیل بی توجهی به این فعالیت و از طرفی شیوع بیماری مهلک پبرین ( در سال ۱۸۴۵ م ) مجددا” دوره رکود این صنعت شروع شد . ضمن اینکه در این ایام تولید پیله توسط کشاورزان دستخوش نوسانهای قیمت آن در بازار بود.بطوریکه میزان تولید نخ ابریشم در زمان پیروزی انقلاب اسلامی به حدود ۳۵۰ تن می رسید.شهرستان لنگرود از لحاظ دارابودن پیله کرم ابریشم در ایران مقام اول را دارا می باشد. هرجعبه کرم ابریشم ۳۱ تا ۳۴ کیلوگرم پیله می دهد .

۴- صنایع دستی :

۱- حصیربافی و سبدبافی : مواد اولیه آن از نی و سون است که به طور خودرو در نیزارها و تالابها می روید . تولیدکنندگان آن معمولا” در فصل غیرکشاورزی به این فن مشغولند و خریدو فروش آن در بازارهای محلی شهرستان معمول است .به طور کلی فرآورده های حصیری شامل: حصیر ، زیرانداز ، انواع زنبیل ، کلاه ، ساک ، خورجین و سفره است .

۲- سفال سقف و سرامیک سازی : این صنعت در شهرستان لنگرود معمول بوده و محصولات آن سفال و ظروف سفالی است. در قدیم الایام سفال سقف کاربرد زیاد داشته است .

۳- بامبو بافی : بامبو کلمه ای است که احتمالا” اصل و ریشه آن چینی و یا ژاپنی بوده و در واقع همان نی خیزران را می گویند . شروع کار بامبو بافی همزمان با متداول شدن کشت چای در گیلان آغاز و رواج یافته است . محصولات این صنعت دستی از تنوع زیادی برخوردار است که شکلات خوری ، میوه خوری ، جای نان و لوستر از آن جمله است۰ مواد اولیه آن نی خیزران است که به طور خودرو در مناطق باتلاقی و تالابها به فراوانی موجود است. بامبو در قسمتهای شرق گیلان در زمره مساعدترین مناطق رویش بامبو به حساب می آید

۴- جوراب بافی: در بیشتر مناطق کوهستانی شهرستان معمول است و زنان اکثر روستاها بخصوص گیس سفیدها در زمان بیکاری به این کار مشغولند .

۵-نازک کاری چوب (خراطی) : محصولات آن متنوع و شامل انواع ظروف ، عصا و اشیاء تزئینی است .

 

سوغات لنگرود :

خرید و فروش ابریشم در گیلان از دیرباز شهرت داشته که مرکز مهمش در لنگرود است و همچنین از انواع برنجها و ماهیها ، صنایع دستی شامل حصیربافی ، صنایع چوبی ، انواع کلوچه، سیرترشی ، باقلا مازندرانی دانست. مرکبات ، چای را می توان از دیگر سوغات لنگرود برشمرد .

 

 

>